Tot mijn schrik zie ik ineens dat mijn laatste blog een maand oud is. Oops, een maand.... In normale mensenjaren gemeten is dat als een schrijver die een jaar of 12 geen boek meer geschreven heeft. Writersblock voorbij... De pen aan de wilgen gehangen...
Wat het is? Geen idee. Natuurlijk is "druk druk druk" een makkelijk excuus. En natuurlijk was ik de afgelopen maand ook "druk druk druk"... Maar tegelijkertijd heb ik de afgelopen maand meer tijd dan ooit 's avonds achter de pc doorgebracht, boven weggevlucht voor het stof van de verbouwing beneden. Misschien is het wel net zoiets als met Twitter. Ik zie mijn aantal tweets per dag de laatste maanden dalen, ik constateer soms zelfs dat ik een hele dag mijn tijdlijn op Twitter niet eens heb bekeken. Linkedin, ook al zo'n verwaarloosd iets. Tot mijn schrik ontdekte ik daar bv dat ik een berichtje vier dagen lang leesloos in mijn inbox had staan. Natuurlijk komt daar wel een melding van per email, maar mijn aantal mails per dag is tegenwoordig zo hoog dat ik ze nauwelijks meer lees.
Ga ik zelf tenonder aan het succes van de nieuwe media? Het begint er bijna op te lijken. Aan de andere kant, hou ik Facebook wel goed bij (te goed misschien) en begin ik op Foursquare enige activiteit te ontwikkelen die verder gaat dan alleen maar inchecken. De eerste posts op Tumblr zijn er eveneens (al houden ook die niet over) en Gowalla probeer ik te gebruiken, Diigo hou ik (enigszins) bij...
De vraag die ik me daarom stel is of het ook mij niet te veel wordt. Te veel some, te veel contacten, te veel te lezen, te veel te posten.... En eerlijk gezegd denk ik dat het antwoord meer en meer "ja" wordt. Misschien ben ik niet de enige die er zo over denkt. En als dat zo is, denk jij dan ook dat het straks alleen nog maar Facebook is? Een benauwend idee en ik moet misschien maar eens wat anders gaan doen.
donderdag 2 juni 2011
maandag 2 mei 2011
Mening: koningin in Limburg oftewel de identiteit van een Hollander in Limburg of omgekeerd
Soms lees je een blog die je meevoert naar de sentimenten van je jeugd. Dat had ik zojuist bij het lezen van:
Mening: koningin in Limburg, een blog van een oud-klasgenoot. Een jeugd waaraan zij, als 'Hollenjer in Limburg" hele andere sentimenten heeft overgehouden dan ik, ik die ooit het omgekeerde meemaakte toen ik in 1993 bijna niet werd aangenomen als economiedocent op het Mondriaan Lyceum in Amsterdam vanwege mijn "Limburgse accent", om vervolgens terecht te komen voor klassen vol allochtone leerlingen die hun moedertaal vermengden met plat-Amsterdams.
Maar toch hadden wij, daar in dat midden van Limburg, één sentiment dat gebleven is gemeen: Want laat nu net in dat éne blogje mijn oude jeugdliefde Girsl Walk By als "de allereerste band waar ik allerhevigst fan van was" omschreven worden; Girls Walk By waar ik al eerder een blog over schreef en de enige band die in aanmerking kwam om richting te geven aan het onderdeel muziek van mijn nog in opbouw zijnde website. Een site waar natuurlijk als een goede tweede Gé Reinders niet ontbreekt, maar dat is toch vooral om ook wat modernes dan een reunie van een band die al bijna dertig jaar niet meer bestaat, te kunnen plaatsen (overigens is de website nog volledig under construction, dus vooralsnog even een oordeelsonthouding).
Voelt een Limburger zich in 'Holland' zoals een 'Hollander' zich voelt in Limburg? Ik denk het niet. Daarvoor is de Limburger te veel Hollander geworden, veel meer dan de Hollander ooit Limburger wordt. Want het Limburg van weleer, bestaat niet meer. Het Limburg waarin de mensen nog wisten dat de 'Hollanders' het iets meer dan 100 jaar voor mijn geboorte nog aan de Duitse Bond hadden willen afstaan. De Limburger juicht nu net zo hard voor Oranje, of het nu voetbal of koningshuis is, als de gemiddelde Nederlander. Zo "Limburgs" zal de Hollander in Limburg zich nooit voelen.
Voor de Amsterdammer ligt Limburg nog altijd mijlenver weg van Amsterdam, terwijl voor de Limburger Amsterdam om de hoek ligt, zoals ik zelf al ervoor toen ik in de jaren '80 naar Amsterdam ging voor bijeenkomsten van de PSP-jongeren. Sterker nog, Amsterdam is voor de Limburger niet verder dan Roermond, Salamanca, Madrid of Maastricht. De Limburger in Amsterdam, het is zoals Gé Reinders ooit zong. Rest er voor de Hollander uit Limburg dan alleen het sentiment van het "plat kallen", Hadewych :) ?
Mening: koningin in Limburg, een blog van een oud-klasgenoot. Een jeugd waaraan zij, als 'Hollenjer in Limburg" hele andere sentimenten heeft overgehouden dan ik, ik die ooit het omgekeerde meemaakte toen ik in 1993 bijna niet werd aangenomen als economiedocent op het Mondriaan Lyceum in Amsterdam vanwege mijn "Limburgse accent", om vervolgens terecht te komen voor klassen vol allochtone leerlingen die hun moedertaal vermengden met plat-Amsterdams.
Maar toch hadden wij, daar in dat midden van Limburg, één sentiment dat gebleven is gemeen: Want laat nu net in dat éne blogje mijn oude jeugdliefde Girsl Walk By als "de allereerste band waar ik allerhevigst fan van was" omschreven worden; Girls Walk By waar ik al eerder een blog over schreef en de enige band die in aanmerking kwam om richting te geven aan het onderdeel muziek van mijn nog in opbouw zijnde website. Een site waar natuurlijk als een goede tweede Gé Reinders niet ontbreekt, maar dat is toch vooral om ook wat modernes dan een reunie van een band die al bijna dertig jaar niet meer bestaat, te kunnen plaatsen (overigens is de website nog volledig under construction, dus vooralsnog even een oordeelsonthouding).
Voelt een Limburger zich in 'Holland' zoals een 'Hollander' zich voelt in Limburg? Ik denk het niet. Daarvoor is de Limburger te veel Hollander geworden, veel meer dan de Hollander ooit Limburger wordt. Want het Limburg van weleer, bestaat niet meer. Het Limburg waarin de mensen nog wisten dat de 'Hollanders' het iets meer dan 100 jaar voor mijn geboorte nog aan de Duitse Bond hadden willen afstaan. De Limburger juicht nu net zo hard voor Oranje, of het nu voetbal of koningshuis is, als de gemiddelde Nederlander. Zo "Limburgs" zal de Hollander in Limburg zich nooit voelen.
Voor de Amsterdammer ligt Limburg nog altijd mijlenver weg van Amsterdam, terwijl voor de Limburger Amsterdam om de hoek ligt, zoals ik zelf al ervoor toen ik in de jaren '80 naar Amsterdam ging voor bijeenkomsten van de PSP-jongeren. Sterker nog, Amsterdam is voor de Limburger niet verder dan Roermond, Salamanca, Madrid of Maastricht. De Limburger in Amsterdam, het is zoals Gé Reinders ooit zong. Rest er voor de Hollander uit Limburg dan alleen het sentiment van het "plat kallen", Hadewych :) ?
woensdag 20 april 2011
De identiteit van: #TeachMeSo
Een nieuwe lente, een nieuw geluid... Terwijl de uitbouw gestaag vordert, fluiten de vogels bij de net ondergegane zon. Mijn gedachten gaan even terug naar die avond in Mennerode, een jaar of 12 geleden, toen ik aan de bar met Jos de Kleijn zat te praten. De term "beroepsproduct" kwam op, het "beroepsproduct" als sturend element voor het onderwijs, als hoeksteen van een onderwijskundig concept. "Beroepsproducten" zijn thans overal in het onderwijs te vinden. Google op het begrip en je duizelt van de treffers. Een concept dat soms verkeerd is begrepen, soms zijn eigen, anders dan ik het bedoelde maar desalniettemin ijzersterke, vertaling kreeg, soms naar de letter werd opgevolgd. In het boek "Aan de slag met competenties" heb ik geprobeerd dit onderwijskundige concept verder handen en voeten te geven en gezien het succes van dit boek ben ik daar redelijk in geslaagd.
Inmiddels is het een jaar of 12 later en ben ik vele ervaringen rijker. Ervaringen die ik opdeed eerst nog jaren als adviseur bij het onderwijsadviesbureau van Marinus Dekkers, daarna als (zoals ik het tegenwoordig maar noem) coordinator van de accountancyopleidingen aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Ervaringen die me altijd weer sterkten in de twee hoofdelementen die destijds, aan de bar van Mennrode, besproken werden: goed beroepsonderwijs is gericht op het leren hoe je goede beroepsproducten oplevert, en goed leren is leren in een sociale context.
De laatste twee jaar heb ik een toenemende interesse gekregen in social media. Als internetgebruiker van het eerste uur mag dat niet vreemd zijn. En natuurlijk ligt mijn interesse primair daar waar social media en onderwijs met elkaar geïntegreerd worden. En juist daar zit hem de kneep. Als we kijken naar het gebruik van social media in het onderwijs dan is het of vaak de SoMe-fanaat die met weinig onderwijskundige feeling zich op de mogelijkheden van social media richt, of het is de onderwijskenner die denkt "ook iets met social media te moeten doen" en weinig verder komt dan kreten over Facebook en Linkedin, gekoppeld aan het ultieme college waar studenten met tweets vragen kunnen stellen.
Dat kan beter, bedacht ik een paar maanden geleden. Dat kan veel beter. In het onderwijs maar zeker ook in organisaties waar leren en ontwikkelen van mensen een belangrijk aspect is, ontstaat een behoefte om "onderwijskunde" en "social media" daadwerkelijk aan elkaar te verbinden. Een verbinding die vraagt om een nieuwe visie op leren, om een nieuwe visie op het gebruik van social media. Een behoefte die vraagt om iets nieuws, iets echt nieuws... Een verbinding die niet alleen in het curriculum zit maar al begint bij de werving en eindigt bij de contacten met alumni. Een verbinding die verder gaat en dieper zit dan zowel het klaslokaal als de Facebookpagina.
Inmiddels zijn we, Frederique Nagtegaal en ik, enkele weken verder. Enkele weken, maar in het denken jaren vooruit. In ons denken hoe we social media in kunnen zetten voor het onderwijs, hoe we het leren kunnen versterken, hoe we de verbinding kunnen leggen.
We staan aan de vooravond van de geboorte van #TeachMeSo. #TeacheMeSo zal onderwijs en leren net zo veranderen als het eerder genoemde "beroepsproduct" dit gedaan heeft. Omdat we bij #TeachMeSo er in slagen om de verbinding te leggen die node gemist wordt, net zoals twaalf jaar geleden de verbinding tussen "competentiegericht leren" en "beroepsonderwijs" gelegd werd in het begrip beroepsproduct.
Inmiddels is het een jaar of 12 later en ben ik vele ervaringen rijker. Ervaringen die ik opdeed eerst nog jaren als adviseur bij het onderwijsadviesbureau van Marinus Dekkers, daarna als (zoals ik het tegenwoordig maar noem) coordinator van de accountancyopleidingen aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Ervaringen die me altijd weer sterkten in de twee hoofdelementen die destijds, aan de bar van Mennrode, besproken werden: goed beroepsonderwijs is gericht op het leren hoe je goede beroepsproducten oplevert, en goed leren is leren in een sociale context.
De laatste twee jaar heb ik een toenemende interesse gekregen in social media. Als internetgebruiker van het eerste uur mag dat niet vreemd zijn. En natuurlijk ligt mijn interesse primair daar waar social media en onderwijs met elkaar geïntegreerd worden. En juist daar zit hem de kneep. Als we kijken naar het gebruik van social media in het onderwijs dan is het of vaak de SoMe-fanaat die met weinig onderwijskundige feeling zich op de mogelijkheden van social media richt, of het is de onderwijskenner die denkt "ook iets met social media te moeten doen" en weinig verder komt dan kreten over Facebook en Linkedin, gekoppeld aan het ultieme college waar studenten met tweets vragen kunnen stellen.
Dat kan beter, bedacht ik een paar maanden geleden. Dat kan veel beter. In het onderwijs maar zeker ook in organisaties waar leren en ontwikkelen van mensen een belangrijk aspect is, ontstaat een behoefte om "onderwijskunde" en "social media" daadwerkelijk aan elkaar te verbinden. Een verbinding die vraagt om een nieuwe visie op leren, om een nieuwe visie op het gebruik van social media. Een behoefte die vraagt om iets nieuws, iets echt nieuws... Een verbinding die niet alleen in het curriculum zit maar al begint bij de werving en eindigt bij de contacten met alumni. Een verbinding die verder gaat en dieper zit dan zowel het klaslokaal als de Facebookpagina.
Inmiddels zijn we, Frederique Nagtegaal en ik, enkele weken verder. Enkele weken, maar in het denken jaren vooruit. In ons denken hoe we social media in kunnen zetten voor het onderwijs, hoe we het leren kunnen versterken, hoe we de verbinding kunnen leggen.
We staan aan de vooravond van de geboorte van #TeachMeSo. #TeacheMeSo zal onderwijs en leren net zo veranderen als het eerder genoemde "beroepsproduct" dit gedaan heeft. Omdat we bij #TeachMeSo er in slagen om de verbinding te leggen die node gemist wordt, net zoals twaalf jaar geleden de verbinding tussen "competentiegericht leren" en "beroepsonderwijs" gelegd werd in het begrip beroepsproduct.
dinsdag 19 april 2011
Twitter is uit
Twitter is uit. Ik weet niet of je zelf die conclusie al getrokken hebt, maar ik ben de laatste dagen wel tot het inzicht gekomen dat deze micro-blogdienst het niet gaat maken. Maar, aan eenieder die zijn kaarten op Twitter heeft gezet: wees gerust, want ook ik heb het wel eens mis.
Ik zie de laatste maanden een trend, hoewel misschien alleen ik die zie en het daarom niet klopt met de werkelijkheid van de gemiddelde tweep. Een trend van minder tweets, minder interessante tweets en steeds meer tweets die als spam op je Facebook, Linkedin of Hyvespagina komen. En daarom heb ik vandaag de bewuste keuze gemaakt om op Facebook alle berichten van Twitter te blokkeren. Als ik een tweet wil lezen, lees ik die wel via mijn twitteraccount en het is bijzonder vervelend om dezelfde tweet in tweetdeck te zien opduiken in Twitter, Facebook en Linkedin, maar dat terzijde.
Nu is de echte tweep na de eerste allinea al afgehaakt, aangezien deze de 140 tekens al overschreed, dus ik kan rustig de tijd nemen om uit te leggen waarom ik denk dat Twitter uit is. Dat heeft niets te maken met te veel tweets, heeft niets te maken met die 140 max (overigens: ik ben van mening dat iedere vorm van "twitlonger" verboden moet worden) maar heeft alles te maken met die timeline die me op geen enkele manier ondersteunt bij het maken van een selectie en met het feit dat steeds meer tweets een verwijzing zijn naar een langer stuk tekst op internet (wat ik natuurlijk dadelijk ook weer lekker ga doen).
Maar goed, ik kan het natuurlijk helemaal mis hebben..... En als dit blogje door het gros van mijn volgers gelezen wordt, heb ik natuurlijk helemaal ongelijk.... Hoewel.... Waarom lees je dit dan?
Ik zie de laatste maanden een trend, hoewel misschien alleen ik die zie en het daarom niet klopt met de werkelijkheid van de gemiddelde tweep. Een trend van minder tweets, minder interessante tweets en steeds meer tweets die als spam op je Facebook, Linkedin of Hyvespagina komen. En daarom heb ik vandaag de bewuste keuze gemaakt om op Facebook alle berichten van Twitter te blokkeren. Als ik een tweet wil lezen, lees ik die wel via mijn twitteraccount en het is bijzonder vervelend om dezelfde tweet in tweetdeck te zien opduiken in Twitter, Facebook en Linkedin, maar dat terzijde.
Nu is de echte tweep na de eerste allinea al afgehaakt, aangezien deze de 140 tekens al overschreed, dus ik kan rustig de tijd nemen om uit te leggen waarom ik denk dat Twitter uit is. Dat heeft niets te maken met te veel tweets, heeft niets te maken met die 140 max (overigens: ik ben van mening dat iedere vorm van "twitlonger" verboden moet worden) maar heeft alles te maken met die timeline die me op geen enkele manier ondersteunt bij het maken van een selectie en met het feit dat steeds meer tweets een verwijzing zijn naar een langer stuk tekst op internet (wat ik natuurlijk dadelijk ook weer lekker ga doen).
Maar goed, ik kan het natuurlijk helemaal mis hebben..... En als dit blogje door het gros van mijn volgers gelezen wordt, heb ik natuurlijk helemaal ongelijk.... Hoewel.... Waarom lees je dit dan?
dinsdag 12 april 2011
De identiteit van een socialmedia-analfabeet
Regelmatig krijg ik van mensen een opmerking te horen als "Ik zit niet op Facebook, wel op Linkedin", of "Ik wil alleen zakelijk op internet, dus ik doe wel aan Linkedin maar niet aan Facebook of Hyves". Over mijn visie op het scheiden van zakelijk en privé schreef ik enkele maanden geleden al een blog. Waar het me vandaag om gaat is dat de zinnetjes hierboven op zijn minst de suggestie wekken dat de spreker van deze woorden social media beperkt ziet tot het bekende trio Linkedin-Facebook-Hyves. O ja, dan vergeet ik Twitter maar dat is in de ogen van de mensen waar ik hierboven op doel weinig meer dan een ergelijke dienst die berichten verspreid over waar iemand nu weer de koffie over de broek van de buurvrouw heeft gemorst.
Diapresentaties zonder gesproken woord zijn eigenlijk het bekijken niet waar, maar het is toch interessant om even te kijken naar een presentatie die Jan Wietsma vandaag hield over accountants en social media. Een presentatie die in elk geval duidelijk maakt dat social media veel meer is dan de Linkedin, Facebook, Hyves en Twitter. Tegelijkertijd maakt het achtereenvolgens oppoppen van voorgaande link op tweetdeck, duidelijk dat Jan zich van het fragmentarische gebruik van social media, zeker onder zijn doelgroep, accountants, zer bewust is: De link duikt op op Linkedin, op Twitter en op Facebook. Precies hetzelfde als ik straks met deze blog zou doen. Maar als alle Linkedin, Twitter en Facebookconnecties Jan zouden volgen op Slideshare, waren die posts op Linkedin, Twitter en Facebook overbodig.
Social media is veel meer dan Linkedin, Twitter, Hyves en Facebook. Wat dat betreft is het interessant om eens te kijken naar de vijf florerende social media alsmede naar de vijf krimpende. Hoeveel van deze ken je en - nog belangrijker - hoeveel gebruik je? Nu bevatten beide lijsten enkele social media die niet direct voor ons bedoeld zijn (zoals de "Chinese Twitter"), maar het tiental was zonder problemen te vullen geweest met tien wel op "ons" gerichte social media. Waarbij dan bijvoorbeeld naast genoemde gedacht kan worden aan diigo.com en foursquare.com, waarvan ik zelf niet weet of ze op dit moment bij de florerende of krimpende horen, al vermoed ik het eerste.
De overvloed aan social media is meteen ook de bedreiging van de social media. "Ik ga niet op Twitter want dan moet ik dat allemaal ook nog lezen" hoor ik vaker van de analfabeet die het niet begrepen heeft. Je moet niets lezen, je leest wat je zelf wilt. Niet de informatie is meer schaars, maar de aandacht. Waar vijftien jaar geleden het gemiddelde huis-aan-huisblad nog trouw gelezen werd wegens een schaarste aan informatie, zo is het nu de kunst om de aandacht te krijgen in de overvloed aan informatie. Een voorbeeld :in december 2010 werd elke minuut 35 uur video op youtube geupload. Anders gezegd: per minuut komen er 2100 minuten bij, in één dag wordt ruim 50.000 uur video op youtube geplaatst. Bij een kijkgedrag van 3 uur per dag (een aanname gebaseerd op het tv-kijkgedrag in 2003) betekent dit dat er 17000 mensen nodig zijn om elke upload 1 x bekeken te laten worden. Oef.... als dat geen strijd om de aandacht is.... Maar wie een video upload op youtube verwacht niet dat deze bekeken wordt, maar hoopt dat hij uiteindelijk de aandacht krijgt.... Desondanks kan de onwetendheid van de analfabeet een bedreiging zijn. Want als hij al niet op Twitter wil om deze reden, hoe komt hij dan ooit bij al die andere social media, die nog meer te lezen bieden dan deze simpele 140 tekens van een tweet?En daarom blijft de socialmedia-analfabeet voorlopig even "alleen op Linkedin" waar hij vooral komt om regelmatig zijn profiel te updaten (als ik mijn tijdlijn in Linkedin mag geloven).
Hoewel ik niet snel fan wordt van iets dat "groot" is (zo ben ik ook altijd voor België als we tegen onze zuiderburen voetballen), zie ik in toenemende mate potentie in Facebook. De integratie met andere social media doordat je via Facebook kunt inloggen en daarmee de koppeling van die media aan Facebook, kan er wel eens toe leiden dat we straks alleen nog Facebook hebben, met daaronder (gevoelsmatig als een plug in van Faceboek) een aantal andere social media die we echter rechtstreeks via Facebook benaderen. "Log in with Facebook" zien we immers op steeds meer websites staan. En uiteindelijk is dit marketing gericht op het zo hoog mogelijk in de tijdlijn komen bij de Facebookvrienden van de inlogger. Nog een paar jaar, en ook bij Linkedin log je in met je Facebookaccount...
Maar wat moet de socialmedia-analfabeet hiermee? Hij moet rustig afwachten tot Facebook de social media wereld heeft overgenomen en kan dan eenvoudig via zijn Facebookaccount deelnemen aan al die prachtige mogelijkheden. Of hij komt nu in actie, opent verschillende accountants en onthoudt usernames en passwords, en zorgt dat Facebook niet meer dan 1 van de social media blijft.
Diapresentaties zonder gesproken woord zijn eigenlijk het bekijken niet waar, maar het is toch interessant om even te kijken naar een presentatie die Jan Wietsma vandaag hield over accountants en social media. Een presentatie die in elk geval duidelijk maakt dat social media veel meer is dan de Linkedin, Facebook, Hyves en Twitter. Tegelijkertijd maakt het achtereenvolgens oppoppen van voorgaande link op tweetdeck, duidelijk dat Jan zich van het fragmentarische gebruik van social media, zeker onder zijn doelgroep, accountants, zer bewust is: De link duikt op op Linkedin, op Twitter en op Facebook. Precies hetzelfde als ik straks met deze blog zou doen. Maar als alle Linkedin, Twitter en Facebookconnecties Jan zouden volgen op Slideshare, waren die posts op Linkedin, Twitter en Facebook overbodig.
Social media is veel meer dan Linkedin, Twitter, Hyves en Facebook. Wat dat betreft is het interessant om eens te kijken naar de vijf florerende social media alsmede naar de vijf krimpende. Hoeveel van deze ken je en - nog belangrijker - hoeveel gebruik je? Nu bevatten beide lijsten enkele social media die niet direct voor ons bedoeld zijn (zoals de "Chinese Twitter"), maar het tiental was zonder problemen te vullen geweest met tien wel op "ons" gerichte social media. Waarbij dan bijvoorbeeld naast genoemde gedacht kan worden aan diigo.com en foursquare.com, waarvan ik zelf niet weet of ze op dit moment bij de florerende of krimpende horen, al vermoed ik het eerste.
De overvloed aan social media is meteen ook de bedreiging van de social media. "Ik ga niet op Twitter want dan moet ik dat allemaal ook nog lezen" hoor ik vaker van de analfabeet die het niet begrepen heeft. Je moet niets lezen, je leest wat je zelf wilt. Niet de informatie is meer schaars, maar de aandacht. Waar vijftien jaar geleden het gemiddelde huis-aan-huisblad nog trouw gelezen werd wegens een schaarste aan informatie, zo is het nu de kunst om de aandacht te krijgen in de overvloed aan informatie. Een voorbeeld :in december 2010 werd elke minuut 35 uur video op youtube geupload. Anders gezegd: per minuut komen er 2100 minuten bij, in één dag wordt ruim 50.000 uur video op youtube geplaatst. Bij een kijkgedrag van 3 uur per dag (een aanname gebaseerd op het tv-kijkgedrag in 2003) betekent dit dat er 17000 mensen nodig zijn om elke upload 1 x bekeken te laten worden. Oef.... als dat geen strijd om de aandacht is.... Maar wie een video upload op youtube verwacht niet dat deze bekeken wordt, maar hoopt dat hij uiteindelijk de aandacht krijgt.... Desondanks kan de onwetendheid van de analfabeet een bedreiging zijn. Want als hij al niet op Twitter wil om deze reden, hoe komt hij dan ooit bij al die andere social media, die nog meer te lezen bieden dan deze simpele 140 tekens van een tweet?En daarom blijft de socialmedia-analfabeet voorlopig even "alleen op Linkedin" waar hij vooral komt om regelmatig zijn profiel te updaten (als ik mijn tijdlijn in Linkedin mag geloven).
Hoewel ik niet snel fan wordt van iets dat "groot" is (zo ben ik ook altijd voor België als we tegen onze zuiderburen voetballen), zie ik in toenemende mate potentie in Facebook. De integratie met andere social media doordat je via Facebook kunt inloggen en daarmee de koppeling van die media aan Facebook, kan er wel eens toe leiden dat we straks alleen nog Facebook hebben, met daaronder (gevoelsmatig als een plug in van Faceboek) een aantal andere social media die we echter rechtstreeks via Facebook benaderen. "Log in with Facebook" zien we immers op steeds meer websites staan. En uiteindelijk is dit marketing gericht op het zo hoog mogelijk in de tijdlijn komen bij de Facebookvrienden van de inlogger. Nog een paar jaar, en ook bij Linkedin log je in met je Facebookaccount...
Maar wat moet de socialmedia-analfabeet hiermee? Hij moet rustig afwachten tot Facebook de social media wereld heeft overgenomen en kan dan eenvoudig via zijn Facebookaccount deelnemen aan al die prachtige mogelijkheden. Of hij komt nu in actie, opent verschillende accountants en onthoudt usernames en passwords, en zorgt dat Facebook niet meer dan 1 van de social media blijft.
zondag 20 maart 2011
De identiteit van 20 maart
TWITTER VERBIEDEN?
Ze zijn er altijd geweest en zullen er ook altijd blijven: (meestal) mannen die zichzelf belangrijk vinden en vinden dat, zeker in bepaalde situaties, alleen zij het woord mogen voeren en die iedereen die iets zegt als een bedreiging zien. Mensen die dus een medium als Twitter gevaarlijk vinden, en het om die reden dan maar willen verbieden, in elk geval tijdens bepaalde kritieke situaties. Misschien moet er eens wat moderner gedacht worden: zou Twitter de sirene niet overbodig kunnen maken?
TWITTER ALS REDDENDE ENGEL?
SoMe POPULAIRDER DAN PORNO
FACEBOOK ALS INBRAAKPREVENTIE
OUDERWETS MODERN
SoSocio: Facebook fotoalbum in je boekenkast - Frankwatching
En dan, vandaag voor het eerste verschenen:
Ze zijn er altijd geweest en zullen er ook altijd blijven: (meestal) mannen die zichzelf belangrijk vinden en vinden dat, zeker in bepaalde situaties, alleen zij het woord mogen voeren en die iedereen die iets zegt als een bedreiging zien. Mensen die dus een medium als Twitter gevaarlijk vinden, en het om die reden dan maar willen verbieden, in elk geval tijdens bepaalde kritieke situaties. Misschien moet er eens wat moderner gedacht worden: zou Twitter de sirene niet overbodig kunnen maken?
TWITTER ALS REDDENDE ENGEL?
Voor de bedreigde talen is het maar goed dat Twitter nog niet verboden is tijdens een ramp. Immers, het verdwijnen van een taal kan toch ook als een ramp gezien worden, en Twitter blijkt nu juist een medium dat aan het tegengaan van die verdwijning een bijdrage kan leveren.
SoMe POPULAIRDER DAN PORNO
Bovendien blijken social media een heilzame werking te hebben op het internet. Het gebruik van social media overtreft, in elk geval in de UK, het gebruik van porno. En dat moet die veiligheidsbaas dan toch weer goed doen.
FACEBOOK ALS INBRAAKPREVENTIE
En mocht onze veiligheidsbaas nog steeds niet van mening zijn dat social media geen bedreiging zijn, dan moet het feit dat een status updat eop Facebook een inbraak onderbroken heeft, toch wel overtuigen. Mooie nieuwe mogelijkheden voor de beveiligingsindustrie?
OUDERWETS MODERN
Sommige ideeën omtrent SoMe lijken leuk, maar als je er even over nadenkt:
SoSocio: Facebook fotoalbum in je boekenkast - Frankwatching
-
- Je Facebookfoto's in de boekenkast zetten.... Op zich een leuk idee maar de vraag is toch echt of de gemiddelde FB-er nog zit te wachten op een hard copy fotoboek. - post by Jurroen Cluitmans
- Je Facebookfoto's in de boekenkast zetten.... Op zich een leuk idee maar de vraag is toch echt of de gemiddelde FB-er nog zit te wachten op een hard copy fotoboek. - post by Jurroen Cluitmans
En dan, vandaag voor het eerste verschenen:
dinsdag 8 maart 2011
De identiteit van een jeugdliefde.... Girls Walk By
Een nieuwe lente, een nieuw geluid. "Mei" van Herman Gorter is een gedicht dat ik ooit uit mijn hoofd wilde leren. Verder dan de eerste twintig regels ben ik nooit gekomen, en vandaag ontdekte ik tot mijn schrik dat het na de vierde al ophield. En dat terwijl ik nog steeds drie coupletten van het Wilhelmus (1, 2 en 6) ken. Terwijl ik toch meer met dichters op heb dan het het koningshuis.
Hoewel ik een paar weken geleden al even dacht dat de lente begon, is deze voor mij gisteren echt begonnen. En bij mij komt de lente niet met een nieuw geluid, maar met een oud geluid: Springfever van het album As soon as we are in tune van de Roermondse band Girls Walk By (1979). Een volledige versie van de opname uit 1979 heb ik niet kunnen vinden op internet en aangezien ik de auteursrechten respecteer zal ik de krakkemikkige versie die van LP via opname naar CD uiteindelijk op mijn Ipod is terechtgekomen ook niet uploaden, maar wie wil horen hoe het bijna 30 jaar later klonk kan op http://www.youtube.com/watch?v=7hx_SBQJyhQ terecht. En inderdaad, je ziet het goed. Eén van de bandleden van Girls Walk By was Gé Reinders die jaren later furore maakte met Limburgtalige muziek waarvan Bloasmuziek waarschijnlijk wel het bekendste liedje is hoewel ik zelf als het rustiger moet Aad weare mit dich prefereer en eigenlijk meer hou van As se mos goan of Joa Joa Limburgia (in het Nederlands: als werken een varken was, dan was het allang geslacht; op de ladder gespannen, uit elkaar gehangen en in de vriezer gelegd).
Maar goed. Gé krijgt aandacht genoeg en ik had het over de lente. Springfever staat namelijk op de eerste lentedag de hele dag aan. Eerst alleen op de platenspeler, later de Walkman en uiteindelijk de Ipod. "Lentekoorts" en dat is eigenlijk precies waar de naam van de band, Girls Walk By ook op slaat. De naam van de band is ontleend aan Paint it Black van de Stones en - misschien nog wel meer - Wild Nights van Van Morrison. Voor de luisteraars: Paint it Black en Wild Nights.Dat laatste nummer roept bij mij altijd meteende herinnering boven aan de eerste singel van GWB:Tonight's the night. Ook al zo'n jeugdsentiment. Overigens: mocht iemand de oerversie hebben, ondanks een oproep gastenboek van Gé Reinders die me zo ongeveer met alle bandleden in contact bracht via Ron Bosmans, heb ik hem nooit gevonden...
Maar goed. Springfever altijd op de eerste lentedag. Tot ik het boek van Ron zag, dacht ik dat ik nog de enige was die zich GWB herinnerde. Het tegendeel bleek het geval. Toen ik bezig was met de muziek voor de reunie van mijn vierde klas van de middelbare school (82/83, het jaar waarin ik vrolijk werd van Come on Eileen) meldde een klasgenoot enthousiast dat hij beslag had weten te leggen op het complete werk van de Girls. Terwijl ik stiekem op mij playlist al een paar nummers had gezet van de band die in maart 1982 haar laatste concert gaf. Jeugdliefdes leven eeuwig.... Tenminste als het om muziek gaat.
(Girls Walk By was voor de duidelijkheid een Roermondse band uit de jaren 70/80. Al is er ook een andere band met die naam...)
Hoewel ik een paar weken geleden al even dacht dat de lente begon, is deze voor mij gisteren echt begonnen. En bij mij komt de lente niet met een nieuw geluid, maar met een oud geluid: Springfever van het album As soon as we are in tune van de Roermondse band Girls Walk By (1979). Een volledige versie van de opname uit 1979 heb ik niet kunnen vinden op internet en aangezien ik de auteursrechten respecteer zal ik de krakkemikkige versie die van LP via opname naar CD uiteindelijk op mijn Ipod is terechtgekomen ook niet uploaden, maar wie wil horen hoe het bijna 30 jaar later klonk kan op http://www.youtube.com/watch?v=7hx_SBQJyhQ terecht. En inderdaad, je ziet het goed. Eén van de bandleden van Girls Walk By was Gé Reinders die jaren later furore maakte met Limburgtalige muziek waarvan Bloasmuziek waarschijnlijk wel het bekendste liedje is hoewel ik zelf als het rustiger moet Aad weare mit dich prefereer en eigenlijk meer hou van As se mos goan of Joa Joa Limburgia (in het Nederlands: als werken een varken was, dan was het allang geslacht; op de ladder gespannen, uit elkaar gehangen en in de vriezer gelegd).
Maar goed. Gé krijgt aandacht genoeg en ik had het over de lente. Springfever staat namelijk op de eerste lentedag de hele dag aan. Eerst alleen op de platenspeler, later de Walkman en uiteindelijk de Ipod. "Lentekoorts" en dat is eigenlijk precies waar de naam van de band, Girls Walk By ook op slaat. De naam van de band is ontleend aan Paint it Black van de Stones en - misschien nog wel meer - Wild Nights van Van Morrison. Voor de luisteraars: Paint it Black en Wild Nights.Dat laatste nummer roept bij mij altijd meteende herinnering boven aan de eerste singel van GWB:Tonight's the night. Ook al zo'n jeugdsentiment. Overigens: mocht iemand de oerversie hebben, ondanks een oproep gastenboek van Gé Reinders die me zo ongeveer met alle bandleden in contact bracht via Ron Bosmans, heb ik hem nooit gevonden...
Maar goed. Springfever altijd op de eerste lentedag. Tot ik het boek van Ron zag, dacht ik dat ik nog de enige was die zich GWB herinnerde. Het tegendeel bleek het geval. Toen ik bezig was met de muziek voor de reunie van mijn vierde klas van de middelbare school (82/83, het jaar waarin ik vrolijk werd van Come on Eileen) meldde een klasgenoot enthousiast dat hij beslag had weten te leggen op het complete werk van de Girls. Terwijl ik stiekem op mij playlist al een paar nummers had gezet van de band die in maart 1982 haar laatste concert gaf. Jeugdliefdes leven eeuwig.... Tenminste als het om muziek gaat.
(Girls Walk By was voor de duidelijkheid een Roermondse band uit de jaren 70/80. Al is er ook een andere band met die naam...)
Abonneren op:
Posts (Atom)