Af en toe kijk ik op de site van mijn clubje: RKSVN, de Rotte Kleine Snotapen Van Neer, zoals we zelf zeiden.En tot mijn verbazing zag ik dat RKSVN recentelijk tegen RFC Roermond had gespeeld. Want RKSVN, die waren toch na de gouden tijden afgedaald naar de vijfde klasse? En RIF Roermond, dat was toch een trotse club uit de top van het amateurvoetbal?
Eerst maar even RKSVN. Ooit speelde de club tweede klasse, in een zeldzame opleving. Dat was toen "mijn generatie" in het eerste stond. En mijn generatie was goed. Want ondanks dat ik mee mocht doen en net zoveel speelminuten kreeg als de jongens die wel konden voetballen, werden we regelmatig kampioen. In die goede teams speelde ik meestal, als linkspoot, al was mijn linkerbeen niet sterker dan dat van de gemiddelde rechtspoot, linksback. Daar kwam de bal toch niet. Mijn finest moment beleefde ik op een avond in Leveroy, toen we met de D1 gelijk moesten spelen om kampioen te worden. Het werd 2-2... en ik scoorde twee keer. Helaas waren er geen scouts aanwezig op het veld waar we ons om moesten kleden in een varkensstal. Mijn scorend talent bleef onontdekt.
Dan RFC. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig was het een Limburgse topploeg. Overigens, RFC heette eigenlijk gewoon "Roermond" zo zei mijn vader altijd. Dat "RFC" beschouwde hij als sjiekdoenerij. Rond 1980 promoveerde de club naar de hoofdklasse en werd de districtsbeker in Zuid II gewonnen. De Limburger stond er vol van. RFC kreeg meer ruimte dan "mijn" clubje VVV in die tijd.
In het jaar nadat RFC de districtsbeker won, speelden RKSVN en RFC ook een keer tegen elkaar. Voor de beker, in Neer. Niet op het hoofdveld, maar op veld 2. Want daar was verlichting. Een onvergetelijke avond. RKSVN won, ik denk met 1-0 maar zeker weten doe ik dat niet meer. Ik zie nog ons elftal van het veld aflopen na het laatste fluitsignaal. "Ga maar naar huis. Het is gedaan." riep onze aanvoerder tegen het publiek. Blijkbaar hoefde toen de kantineomzet nog niet gestimuleerd te worden.
De volgende ochtend reden we als Neerse jongens vol trots naar school. Want wij hadden wat te vertellen. Wij hadden RFC uit de beker gegooid. Elke leraar uit Roermond werd opgezocht met de vraag wat hij er van vond. Natuurlijk hadden de meesten niks met RFC maar dat deerde ons niet. Wij hadden het grote, machtige RFC verslagen. Het kleine Neer tegen het grote Roermond.
RFC is niet meer groot. Roermond speelt vijfde klasse en heeft alleen nog een paar seniorenteams. De jeugd is weg en de wedstrijden worden gespeeld in een buurdorp. De teloorgang van een voetbalclub. Teloorgang zoals ik vandaag zag bij twee dorpse clubs uit mijn jeugd, KOC en Grathem die gaan fuseren. Keplen en Grathem die samen voetballen, dat is toch net zo iets als een fusie tussen NEC en Vitesse.
(Ik schreef een vergelijkbare blog een paar dagen geleden. Daar zaten enkele foutjes qua jaartallen in. Vandaar helemaal opnieuw).
Posts tonen met het label Roermond. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Roermond. Alle posts tonen
vrijdag 6 april 2012
Girls Walk By
De tijd heelt alle wonden, realiseer ik me als ik op Spotify mijn playlist "wild nights" beluister en mijn gedachten blijven hangen bij de zin "All the girls walk by dressed up for each other". "Girls walk by"....
Nooit, dacht ik 30 jaar geleden, zou ik 13 maart 1982 vergeten. De dag dat "mijn" bandje, Girls Walk By, het laatste concert gaf in La Rochelle in Roggel. Vastgelegd op "The last walk", grijsgedraaid net zoals de twee andere lp's van de jongens uit Roermond en omstreken. Zeven mannen, die ik voor het eerst zag toen ik in de brugklas zat. Een concert op school, mijn allereerste concert. In de aula van Sint Ursula, zonder bier, niet alleen voor mij als brugklasser maar ook voor de zesde klassers. Helemaal links Tjeu achter de toetsen, in het midden achteraan de helaas te vroeg overleden Henk Smeets op drums en Theo de Groot in zijn NOS-shirt. Ik zie de beelden nog zo voor me, het openingsnummer waar Funs Douma samen met Tjeu de toetsen bediende, de rustige uitstraling van Harrie Creemers en natuurlijk Gé Reinders en Julien van de Loo die elkaar in een strijd om het voormanschap uitdaagden tot grote hoogte.
Ondanks het muzikale talent van Gé, was Julien mijn grote man. Van de talloze gedichtjes die ik als puber schreef, kan ik me er nog weinig herinneren. Maar wel dit over Julien:
Zoals je stond
zoals je zong
zoals je speelde
Zoals je danste
zoals je sprong
zoals je nummers die nooit verveelden
Zoals je was
zoals je niet meer zult zijn
zoals je ging
zoals de pijn
die dat deed
Zoals de tranen
die ik niet kon bedwingen
Toen je stopte met zingen.
Een jaar later trok ik met twee vrienden de stoute schoenen aan. We gingen bij Julien op bezoek. Van ons door pakjes shag toch al danig uitgedunde zakgeld kochten we een roos, en op de fiets gingen we een bezoek brengen aan onze grote man in Roermond. Onaangekondigd stonden we voor de deur. De spanning van het op de bel drukken, de deur die open ging. De verbaasde Julien die we de roos overhandigde. Minuten stilte in de deuropening, zo leek het en toen zijn vraag: "wultj ge een kupke tea jungskes?" Even later zaten we in een bijna Walhalle. Julien die in zijn eigen huis vertelde over Girls Walk By, over dat laatste concert in Roggel, over het "veur de letste keer" en "we love you" bij het allerlaatste nummer. Ik zag weer ons spandoek "Girls walk by must go on", en Julien vroeg verbaasd: "was dat van jullie". Ja, het was van ons. Want wij waren fans.
Girls Walk By was niet meer, maar de afgelopen dertig jaar heb ik elk jaar op de eerste echte lentedag een paar keer keihard Springfever gedraaid. Eerst nog op de platenspeler, later op de walkman en de laatste jaren de Ipod.
Ruim twee jaar geleden begon een zoektocht. Ooit hoorde ik op de ROZ bij Limburg Airlines een compilatie van de eerste singel van Girls Walk By, Tonight's the night. Samengesteld uit vijf uitvoeringen, waarvan ik er vier kende maar de allereerste niet. Op de website van Gé Reinders plaatste ik een oproep, die vele leuke reacties opleverde. Sommige daarvan zijn me nog steeds dierbaar. Via Ron Bosman, die een boek over de "Girls" schreef, verspreide mijn oproep zich langs het hele Girls-circuit. Zelfs van mister-muziek-Limburg, Hubert van Hoof, kreeg ik een reactie: de door mij bedoelde opname zou ergens bij hem op zolder liggen. Tussen duizenden cassettes die niet gecategoriseerd waren. Ik mocht komen zoeken (want met de verhoging van de pensioenleeftijd weer twee jaar is uitgesteld). De bedoelde versie is helaas nooit boven water gekomen.
Maar de tijd heelt alle wonden. Ik kijk en mijn agenda terug wat ik 13 maart 2012 deed. En begrijp niet hoe ik die datum voorbij heb kunnen laten gaan zonder een gedachte aan "mijn" band. Drukte mag geen excuus zijn. Want jeugdliefdes, die zijn voor eeuwig.
(Ook vorig jaar blogde ik over mijn jeugdliefde)
Nooit, dacht ik 30 jaar geleden, zou ik 13 maart 1982 vergeten. De dag dat "mijn" bandje, Girls Walk By, het laatste concert gaf in La Rochelle in Roggel. Vastgelegd op "The last walk", grijsgedraaid net zoals de twee andere lp's van de jongens uit Roermond en omstreken. Zeven mannen, die ik voor het eerst zag toen ik in de brugklas zat. Een concert op school, mijn allereerste concert. In de aula van Sint Ursula, zonder bier, niet alleen voor mij als brugklasser maar ook voor de zesde klassers. Helemaal links Tjeu achter de toetsen, in het midden achteraan de helaas te vroeg overleden Henk Smeets op drums en Theo de Groot in zijn NOS-shirt. Ik zie de beelden nog zo voor me, het openingsnummer waar Funs Douma samen met Tjeu de toetsen bediende, de rustige uitstraling van Harrie Creemers en natuurlijk Gé Reinders en Julien van de Loo die elkaar in een strijd om het voormanschap uitdaagden tot grote hoogte.
Ondanks het muzikale talent van Gé, was Julien mijn grote man. Van de talloze gedichtjes die ik als puber schreef, kan ik me er nog weinig herinneren. Maar wel dit over Julien:
Zoals je stond
zoals je zong
zoals je speelde
Zoals je danste
zoals je sprong
zoals je nummers die nooit verveelden
Zoals je was
zoals je niet meer zult zijn
zoals je ging
zoals de pijn
die dat deed
Zoals de tranen
die ik niet kon bedwingen
Toen je stopte met zingen.
Een jaar later trok ik met twee vrienden de stoute schoenen aan. We gingen bij Julien op bezoek. Van ons door pakjes shag toch al danig uitgedunde zakgeld kochten we een roos, en op de fiets gingen we een bezoek brengen aan onze grote man in Roermond. Onaangekondigd stonden we voor de deur. De spanning van het op de bel drukken, de deur die open ging. De verbaasde Julien die we de roos overhandigde. Minuten stilte in de deuropening, zo leek het en toen zijn vraag: "wultj ge een kupke tea jungskes?" Even later zaten we in een bijna Walhalle. Julien die in zijn eigen huis vertelde over Girls Walk By, over dat laatste concert in Roggel, over het "veur de letste keer" en "we love you" bij het allerlaatste nummer. Ik zag weer ons spandoek "Girls walk by must go on", en Julien vroeg verbaasd: "was dat van jullie". Ja, het was van ons. Want wij waren fans.
Girls Walk By was niet meer, maar de afgelopen dertig jaar heb ik elk jaar op de eerste echte lentedag een paar keer keihard Springfever gedraaid. Eerst nog op de platenspeler, later op de walkman en de laatste jaren de Ipod.
Ruim twee jaar geleden begon een zoektocht. Ooit hoorde ik op de ROZ bij Limburg Airlines een compilatie van de eerste singel van Girls Walk By, Tonight's the night. Samengesteld uit vijf uitvoeringen, waarvan ik er vier kende maar de allereerste niet. Op de website van Gé Reinders plaatste ik een oproep, die vele leuke reacties opleverde. Sommige daarvan zijn me nog steeds dierbaar. Via Ron Bosman, die een boek over de "Girls" schreef, verspreide mijn oproep zich langs het hele Girls-circuit. Zelfs van mister-muziek-Limburg, Hubert van Hoof, kreeg ik een reactie: de door mij bedoelde opname zou ergens bij hem op zolder liggen. Tussen duizenden cassettes die niet gecategoriseerd waren. Ik mocht komen zoeken (want met de verhoging van de pensioenleeftijd weer twee jaar is uitgesteld). De bedoelde versie is helaas nooit boven water gekomen.
Maar de tijd heelt alle wonden. Ik kijk en mijn agenda terug wat ik 13 maart 2012 deed. En begrijp niet hoe ik die datum voorbij heb kunnen laten gaan zonder een gedachte aan "mijn" band. Drukte mag geen excuus zijn. Want jeugdliefdes, die zijn voor eeuwig.
(Ook vorig jaar blogde ik over mijn jeugdliefde)
Abonneren op:
Posts (Atom)